źródła prawa

Metody wykładni prawa karnego:

-wykładnia semantyczna - ma największe znaczenie . Polega na wyjaśnianiu treści wyrażeń użytych w ustawie na podstawie znaczenia jakie nadaje się im w powszechnym języku polskim. Jeśli to nie wystarcza to stosuje się wykładnię logiczną.

-wykładnia logiczna - operuje określonymi schematami wnioskowania:

-rozumienie dedukcyjne - "argumentum a maiori ad minus" (jeżeli prawo zezwala na czynienie czegoś więcej, to tym bardziej zezwala na czynienie czegoś mniej - art.1§2)

-rozumowanie indukcyjne - "argumentum a minore ad maius" (jeżeli nie wolno czynić niewielkiego zła, to tym bardziej nie można czynić zła większego - art.236)

-"argumentum a contrario" (wnioskowanie z przeciwieństwa pojęć - art.209§1)

-wykładnia celowościowa (teologiczna) - stosując ją zmierza się do wyjaśnienia sensu przepisu przez ustalenie celu jaki chciał osiągnąć za jego pomocą ustawodawca.

-wykładnia systemowa - poszukuje wyjaśnienia treści przepisu na podstawie jego miejsca i funkcji w systemie prawa karnego.

-wykładnia historyczna - wyjaśnienie treści przepisu przez prześledzenie genezy i ewolucji w unormowaniu prawnym tej kwestii.

-wykładnia prawno-porównawcza - bazuje na wnioskach wynikających z porównania danego przepisu z analogicznymi uregulowaniami w innych systemach prawnych.